نوكر باب الحوائج، يا ارباب دارالحوائج

نوكر باب الحوائج، يا ارباب دارالحوائج!؟

امسال نيز مثل سال هاى قبل، آيين هاى بزركداشت دهه محرم و ايام تاسوعا و عاشوراى حسينى، با شكوه هرچه تمام تر انجام و مسلمانان عالم و شيعيان على(ع) در سراسر جهان تشيع، با برگزارى مراسم هاى سوگوارى، در سوگ شهيدان كربلا و شهادت حسين(ع) و عباس(ع) و زينب(س) عزادارى كردند، و چه بسا ديانت و معنويت و روحانيت و اخلاص مثال زدنى كه از عزاداران ديده و شنيده شد!؟ زنده نگه داشتن محرم و صفر، در حقيقت زنده نگه داشتن اسلام و پيروى از حسين(ع)، يعنى انجام فريضه الهى امر به معروف و نهى از منكر است. عالمان دينى، واعظان روحانى، مورخين اسلامى و كارشناسان علوم حوزوى و دانشگاهى، هريك به سهم خود از حسين(ع) و اهداف قيام عاشورا گفتند و نوشتند و عزاداران حسينى با عزادارى و قرائت قرآن و خواندن نماز اول وقت و رعايت همه شأن و شخصيت حسين(ع)، اولاد حسين(غ) و اصحاب حسين(ع)، در حقيقت و كماهوحفه حق مطلب را نسبت به اسلام و شيعه و حسين(ع) و محرم و عاشورا ادا كردند.

و اما بعد، مراد از اين يادداشت اعلام و تكرار يك هشدار نسبت به خطر افزايش رو به تزايد تحريفات عاشورا و حجم سنگين حضور آمران و عاملان تشيع انگليسى در تعيين و ترويج سبك عزادارى است! كسانى كه اهم امهات شخصيت حسين(غ) را مى شناسند و با الفباى تشيع علوى آشنايى دارند، نيك مى دانند كه بزرگ ترين آموزه آموزگار بزرگ آزادى و آزادگى، درس آزادگى، جوانمردى و اخلاق بود، حسين(ع) نشانه معرفت على(ع) در"فتوت و مردانگى" و نمونه مرام پيامبر(ص) در"رحمانيت و گذشت" بود، حسين(ع) تفسير آيه"مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ تَرَاهُمْ ......"بود، حسين(ع) حتى در تعليم و تعلم احكام دين، رعايت اخلاق و ادب و آداب را فرض عين و عين صواب و نيكخويى و نيكخواهى را مستوجب ثواب مى دانست، حسين(ع) خشم خويش را فرو مى خورد و هرگز زبان به بدگويى و ناسزا نمى آلود. حسين(ع) بنده خدا بود، نه بنده هوى!

كسانى كه به نام حسين(ع) كام خود را شيرين مى كنند، حسينى نيستند، يزيديند، و كسانى كه در گفتار نوكر باب الحوائج، و در كردار ارباب دارالحوائجند، دوست باب الحوائج نيستند، بلكه دشمن باب الحوائجند! نوكر باب الحوائج براى پول مداحى نمى كند، نوكر باب الحوائج رانت مداحى نمى خورد، نوكر باب الحوائج بد دهنى نمى كند، نوكر باب الحوائج فساد نمى كند، نوكر باب الحوائج حلال خدا را حلال و حرام خدا را حرام مى داند، نوكر باب الحوائج حرمت محرم و مقام شخصيت هاى عاشورا را حفظ مى كند، نوكر باب الحوائج به دين و عالمان دينى احترام مى گزارد، نوكر باب الحوائج دين خود را از ولايت و مرجعيت مى گيرد، نه از لندن و رسانه هاى انگليسى! و نوكر باب الحوائج نوكر باب الحوائج است، و نه ارباب حوائج ! تظاهر، ريا، دروغ، فسق، فجور، توهين، ناسزا، موزيك، شو، شور، آرايش، مد، مدل، تيپ، تيريپ، پول و پلو و قمه زنى هاى متظاهرانه، همه از هواى ماست و نه از هواى باب الحوائج!

معلوم و مبرهن است كه مشتى از فرصت طلبان بى دين و از خدا بى خبر همچنان و مثل هميشه دنبال بهانه اند و بى ربط نق مى زنند و از زدن هر حرف مفتى نسبت به اسلام و تشيع و حسين(ع) و عاشورا دريغ نمى كنند، اما آنچه مهم تر و حائز اهميت بيشتر است، اين است كه از پاره اى اعمال و رفتار برخى از مادحين استعداد بد فهمى مى شود! و بد فهمى نسبت به اسلام و مسائل اسلامى، باعث انحراف از سر استدراج مى گردد. فهم زيادى نمى خواهد كه ما بفهميم فهم و درك شخصيت حسين(ع) و قيام عاشورا را بايد از درس اساتيد و منبر عالمان دينى كه سال ها اسلام شناسى خوانده اند و يك عمر قالَ باقر و قالَ صادق گفته اند، شنيد و ادراك كرد، نه از چندتا جوان جوياى نام كه از اسلام و تشيع و عاشورا و حسين(ع) و ابوالفضل(ع) و زينب(س)، جز نام و نشانى نمى دانند و نمى شناسند!

در بحث شناخت، خودشناسى قبل از خداشناسى است و كسى تا خود را نشناسد، نمى تواند خدا را بشناسد. خداشناسى از الزامات اسلام شناسى و اسلام شناسى، باعث شناخت قيام عاشوراست. و اسلام شناسى، مرجحاً توسط اسلام شناسان و عالمان قابل طرح است و نه هر كس كه بلندگو دارد! كسانى كه عشق ديده شدن دارند و نه عشق ديدار يار، از آنجا كه از جنبه هاى لازم براى ارشاد خلق الله برخوردار نيستند، محققاً به كژ راهه مى روند. وقتى كه انسان مى بيند، در جوار نماز ظهر عاشورا و در خلال سخرانى يك روحانى كه در باره حسين(ع) و نهضت عاشورا سخن مى گويد، يك مداح و هيئت همراهش، نه تنها به صف نمازگزاران و مستمعين منبر نمى پيوندد، بلكه با تمام توان و با نواى شور و مستى و ادوات ضرب و فولوت و جاز و ساير اسباب لهو و لعب، آنچنان بر طبل منيت خود مى كوبد كه تو گويى نه حسينى، كه يزيديست! يقيناً دستى پشت پرده است و توطئه اى در كار است!؟ گو اينكه او و امثال او بدانند، و يا ندانند كه چه مى كنند!؟

اين توطئه، در حقيقت توطئه انگليسى ها بر عليه اسلام و انقلاب اسلامى است. شيعه انگليسى چيست و چه مى گويد!؟ شيعه انگليسى، يعنى اسلام هاى بدلى، در مقابل اسلام واقعى، شيعه انگليسى، يعنى مذهب عليه مذهب، شيعه انگليسى، يعنى مداحان در برابر روحانيان، شيعه انگليسى، يعنى تعطيلى منبرهاى علمى و دورى از روضه هاى سنتى و متقابلاً رواج و گسترش مداحى هاى بى اساس و رفتار متظاهرانه، و شيعه انگليسى، يعنى انحراف و بدعت و خرافات و ...... نيز انجام هركارى و گفتن هر سخنى كه در متن دين و متون دينى، يعنى قرآن و سنت و عقل و اجماع نيامده است و طرح آنها موجب وهن اسلام و تحقير مسلمانان و بطور مشخص بد نامى شيعه و شيعيان مى شود، تحقيقاً متأثر از شيعه انگليسى و تحت تأثير القائات منفى و مخرب استعمار صورت مى پذيرد. استعمار انگليس در پى آن است كه حوزه ها و و دانشگاه ها و حوزويان و دانشگاهيان را كه مغز متفكر اسلام و تفكر اسلامى به شمار مى روند را از ميدان خارج كند و عده اى بى سواد را جاى آنها بنشاند.

تيغ كشى، قمه زنى، اختلاط زن و مرد و اصرار بر القاء هرگونه سخنى كه هيچگونه سند دينى و شيعى ندارد، از نشانه هاى شيعه انگليسى است. مدعيان نوكرى باب الحوائج، بايد مروج مقام و هدف بلند باب الحوائج كه همانا همراهى با خدا، قرأن، دين، حديث، ولايت، عدالت، اخلاق، مروت، مدارا، گذشت و جوانمردى است باشند، و نه اينكه در پى نام و نان و شهرت و چشم و هم چشمى و چشم چرانى و بد دلى و بد بينى و بد زبانى و قدرت طلبى و مال اندوزى و تظاهر و ريا و شو و شور و لااباليگرى هاى ضد دينى و ضد شيعى باشند! ارتزاق از راه دين و كسب شهرت به نام نام آوران دينى، نه تنها هيچ كمكى به دين و معرفت دينى نمى كند، بلكه موجب انحراف از دين و شيوع تحريفات دينى مى شود. اگر فربهى رو به تزايد كوتوله هاى بى شناسنامه همچنان ادامه يابد و رواج اسلام هاى بدلى رونق پيدا كند، خروجى أن تضعيف اسلام ناب محمدى(ص) و وهن شيعه خواهد بود!